چه در دل این خاک های داغ نهفته است که با قدم گذاشتن در آن دیگر نه پاهایت یاریت میکنند و نه دلت رضا میشود که برگردی
به واقع جاذبه ی این سرزمین داغ در چیست؟
دل ما همواره با شهداست روحمان با روحشان گره خورده
خودمان نمیدانیم
همین است که بعضی وقتها که گناهی میکنیم
آنقدر عذاب وجدان میگیزیم که تا مرز جنون پیش میرویم
همین که پاهایت این سرزمین را لمس میکنند روحت انگار به پرواز در می آید و شوق کربلایی شدن دارد
شوق دیدن روی یار دارد
همین است که این سرزمین، این خوزستان عزیز
خواستگاه عاشقانی شد که عاشقانه پرکشیدند
روحشان رفت اما
برخی هنوز جسمهایشان در اینجا زیر این خاکها جامانده
امیدوارم بازم بشه که برم خوزستان و اهوازو اندیمشک و دزفول و هویزه وطلاییه و شلمچه و ارومند کنار



انشاا..